Den svenske mezzosopranen Ann Hallenberg har hatt formidabel suksess med orkester og ved operascener over heile Europa. Barokkmusikk har vore hennar spesialitet, men på torsdagens konsert med Symfoniorkesteret var det den italienske bel canto stilen som sto i fokus med komponistar som Rossini, Donizetti og Bellini.
Etter som operaen utvikla seg i Europa, og spesielt i Italia, kom songarane meir og meir i fokus. Nokre av dei var megastjerner som reiste Europa rundt og vart tiljubla omtrent som våre dagars pop og rocke-idol. Fleire av dei fekk komponistar til å skrive musikk som var spesielt tilpassa deira sterkaste sider, for å kunne briljere og imponere i størst muleg grad. Ei av desse var altsongaren Marietta Marcolini som fekk tidas fremste komponistar til å skrive spesielt for seg og si stemme, og det er ikkje for kven som helst å gje seg i kast med denne musikken. Det lave altleiet gjer det vanskeleg å få stemma til å bere ut, og dei tekniske utfordringane for songaren er enorme.
Ann Hallenberg har dei nødvendige kvalitetane i større grad enn knapt nokon annan songar i dag, og er ein av få som kan våge seg på desse ariene. Ho har ei uvanleg spennvidde i stemma med bæreevne frå bånn og til topps, og ho har ein teknikk som dei fleste koloratursongarar vil misunne henne. At ho i tillegg er ein skodespelar av rang og lever ut musikken i mimikk og gestikk er med på å gjere bildet av ein framifrå formidlar komplett. Ikkje rart at dirigentar og operascenene rundt om vil ha henne med på laget!
Fabio Biondi leia orkesteret, dels med dirigentpinne og dels med fiolinen i handa, og orkesteret gjorde sitt til at konserten vart så vellukka med delikat akkompagnement og nydelege soloar. Berre i enkelte tuttiparti vart orkesteret alt for tunge på labben og overdøyvde songaren fullstendig. Akustikken må ta sin del av skulda for dette, men her burde orkesteret og Biondi vist meir moderasjon.
Det vart ein uvanleg konsert. Der var ingen større, samanhengande verk, men seks korte arier og fire ouvertyrer. Orkesteret imponerte med presisjon og dynamikk, men først og fremst vart dette Ann Hellenberg sin kveld, og konserten vart avslutta med trampeklapp og ekstranummer.
Kommentarer