Episk effekt

Milena Agus er framleis nokså ukjent her til lands, men det bør koma seg etter at denne boka no ligg føre i norsk språkdrakt. «Kvinnen fra månen» vart for første gang utgitt for tre år sidan og har sidan gjort Agus til eit internasjonalt forfattarnamn.

Eg-personen i romanen er eit barnebarn som fortel historia om bestemor si. Forteljinga er dels sett saman av minner, dels av historier andre har fortalt og dels av etterlatne papir som har kome forteljaren i hende. Det syner seg snart at denne bestemora hadde eit særprega sinn og levde i eit samfunn der den som var annleis på mange måtar vart isolert. Men likevel, det er ikkje først og fremst ei historie om kor vanskeleg det var å falla utanfor det sardinske samfunnet i etterkrigsåra. Her er mange levande og effektivt rissa tidsbilete som gjer at romanen opnar seg mot ein langt vidare samfunnskontekst framfor berre å susa ikring i ein liten, lukka forteljarellipse. Og først og fremst er dette ei historie om kjærleik og kor underleg og uregjerleg kjærleiken kan vera.

Agus er varsam med orda. Gjennom finkalibrerte skildringar rører ho i dei store spørsmåla som har med sanning og objektivitet å gjera, samstundes som ho på forbløffande vis skaper ei historie om etterkrigstidas Italia som både er interessant og lærerik. Det er i det heile underleg at nokon på så få sider maktar å gjera så mykje. Alt i alt sit eg att med kjensla av å ha vore nær noko av kjernen i god litteratur: det å kunna formidla fellesskap og noko allment gjennom det merkverdige. Det er som den vesle dråpen som heng der og som fangar lyset og bryt det.