Det var derfor litt av eit oppdrag Sandnes Orkesterforening med sin dynamiske dirigent Dag Nilssen tok på seg då dei bestemte seg for å framføre dette monumentale verket. Dei allierte seg med nokre av dei fremste kora i distriktet, hundrede songarar i alt, dei utvida orkesteret med både blåsarar og strykarar, og dei hyra fire dyktige solistar. Resultatet står det stor respekt av. Her har profesjonelle og dyktige amatørar jobba godt og intenst saman, og presterer ein konsert som både imponerer og tar tak.

Musikken er storslått og gripande, noko av det finaste Verdi har laga. Det er ei dødsmesse til minne om ein av hans nære vener, og musikken er dramatisk som ein opera. Det er eit krevjande verk, både for orkester og ikkje minst dei fire solistane som har utfordrande, og til tider farleg «nakne» parti det både intonasjon og balanse blir sett på store prøver. Ingjerd Oda Mantor, sopran, Ingebjørg Kosmo, mezzo, Henrik Engelsviken, tenor og Ketil Haugaas, bass har alle stemmeprakt til å bere gjennom den massive klangen av orkester og kor, og dei formidla teksten med stor innleving og overtyding. Ei ekstra stjerne til Ingebjørg Kosmo for aldri sviktande intonasjon og sikker formidling av den største solistrolla.

Det samansette koret har ei viktig funksjon som dei gjennomførte med stor sikkerhet og fin bereevne, sjølv om det til tider vart litt overdøyvd av orkesteret i Kulturhuset. Dag Nilssen har stor sans for dei mange dramatiske poeng som denne «operaen» er så full av, og desse kom fint til sin rett. Den største innvendinga mot framføringa er at enkelte tempo etter min smak vart for høge, spesielt i nokre av dei rolege satsane. Dei mange talande pausane kunne vore utnytta ennå meir, og nokre av dei eventyrlege lange frasene vart litt for hektiske og mangla litt av den tyngden som dei ville fått om dei hadde fått ennå betre tid. Denne kritikken er skriven på bakgrunn av konserten i Sandnes Kulturhus. Kanskje vart det valt andre tempo i den rikare akustikken i Domkyrkja på søndag. Dette er eit verk som bør framførast med rik etterklang. Truleg gav domkyrkjeakustikken heile verket endå meir tyngde og intensitet enn det vi fekk ved den elles flotte framføringa i Sandnes Kulturhus.

Heilhetsinntrykket er likevel at denne konserten vart ei stor oppleving. Eit strålande, men krevjande musikkverk som vart framført på ein måte som var både gripande og imponerande.