I tillegg til den store operaforestillinga er det historiske opptrinn, vikinglandsby og eit stort apparat, både teknisk og økonomisk rundt det heile.

Operaen Rygerkongen står i sentrum, og det er ikkje småtteri som er sett i sving for å få den gjennomført.

Det er bygd eit svært amfi for publikum, orkester på 35 mann er henta frå Ungarn, eit svært kor og statistar er i aktivitet, hestar og vikingskip er leigde inn, nokre av våre finaste songarar er henta til dei viktigaste rollene.

Hovedrollene har Espen Fegran som Erling Skjalgsson og Siri Olstad som Astrid, Olav Trygvassons syster som vart gift med Erling. Desse to viser seg som både framifrå songarar og også overbevisande skodespelarar. Andre viktige roller er ikkje like takknemlege, og der er det mindre å spele på. Men dei gjer alle ein solid innsats. Mange andre i mindre roller gjer også fine figurar, nokre av dei heilt ned i småbarnsalder. Arnulf Haga har skapt ein flott regi der dei mange medverkande fekk sin naturlege plass og den storslegne naturen i Møllebukta vart flott utnytta, og Cynthia Kai har koreografert det heile.

Orkesteret er Pannon Filharmonikusok som er henta frå Pécs i Ungarn, eit orkester som har ei lang rekke med plateinnspelingar bak seg, og som har turnert i heile Europa, Amerika og Asia – verkeleg eit topp orkester. Og det klang fint, bortsett frå at mikrofonplasseringane gjorde at balansen kunne bli litt underleg til tider.

Randi Wedivch har laga librettoen saman med Anne Margrethe Olsson, og John Gunnar Akerø har laga musikken. Dei har skapt eit verk det står respekt av. Musikken er melodiøs og uproblematisk og til tider ganske effektfull, gjentakingar skapar samanheng, men utan at det blir for mykje av det gode. Det som manglar er det dramaturgiske grepet som gjer at personane får karakter og handlinga får spenning og framdrift. Det har å gjere med «timing», det å kunne byggje opp til eit klimaks og engasjere publikum i den dramatiske historia. Dette blir spesielt tydeleg i 2. akt der det er lange talte parti, og der det gjerne kunne ha vore musikk til å skape overgang mellom scenene og til å karakterisere situasjonar og personar.

Det er eit imponerande prosjekt som er sett i sving.