Fornærma legg ikkje skjul på at det siste halvanna året har vore eit mareritt og ei stor påkjenning for henne.
Det heile starta med at vegger og/eller vindauge med ujamne mellomrom blei påskribla slibrige ord og setningar.
Blei redd og mistenksam
- Eg følte meg også overvaka kveldar og netter. Heile tida svirra tankane mine rundt kven dette kunne vera, og om personen ville meg vondt?
Kvinna fortel at ho blei redd – humøret og psyken var heilt på botn. Til tider blei det så ille, at ho mistenkte alle rundt seg – omtrent venninnene også – for å stå bak.
Sjikaneringane melde ho til politiet etter kvart som dei skjedde.
Mens dette pågjekk, hadde saudakvinna dagleg kontakt med Andreas Drarvik, som ho hadde tillit til.
- Etter kvart dukka likevel ein gryande mistanke opp om det kunne vere han som luska rundt i hagen, og som skreiv på vindauga. Denne mistanken blei spesielt styrka etter at eg oppdaga ordføraren i garasjen min på ei tid då han absolutt ikkje hadde grunn til å vere der.
- La ei felle
- Eg var sliten av redsel og press og ville ha ein ende på det. Difor fekk eg med meg venner til å sitja vakt. Fredag kveld i sist veke laga vi ei felle for å ta mannen på fersk gjerning.
- Han kom. Vennene mine såg mannen snika seg inn i hagen via oppkjørselen til ein nabo. Eg blei skremd av å sjå mannen stå og kikka inn stovevindauga mitt, og endå meir skremd då eg såg kor opprørt og sint han såg ut. Men eg var ikkje overraska over å sjå kven det var. Det var den personen eg mistenkte, og som me hadde laga fella for, fortel kvinna.
Ho legg til at vennene hennar såg at han hadde noko i handa, som dei frykta kunne vera eit våpen. Politiet blei difor kontakta.
Til slutt uttrykker kvinna glede over at det nå ser ut til at marerittet er over. Ho håpar at ho og familien kan få fred.
På grunn av barnet sitt, ønsker kvinna å vera anonym.
Kommentarer