Kaffimaskinen

DRØSET: Dei fekk kaffimaskinen til bryllaupet. 16 år seinare var det slutt på dampen.

Demontert kaffimaskin.

  • Drøset Z
    Drøset Z
Publisert: Publisert:

– Tenk det. Me fekk denne til bryllaupsfesten, men nå er det heilt slutt på dampen, sa han.

Ho såg på han med eit blikk som verken signaliserte det eine eller det andre.

– Det kokar ikkje særleg her lenger. Hø, hø, sa han, i eit forsøk på å signalisera humør og humor.

Ein gong i tida lo ho av vitsane hans.

Kaffimaskinen hadde vore ein trufast følgesvein gjennom heile ekteskapet deira. Gudane måtte vita kor mange koppar livgivande kaffi den store, blanke dingsen hadde produsert i løpet av alle desse åra. Kor mange koppar dei hadde delt. I den første, yre fasen då det berre var dei to. Eller då koffeinet blei livsnødvendig etter at ungane og dei korte nettene kom. Eller nå, når ungane var blitt større, og alle var solid etablerte i rutinane sine. Den gode kaffien var stadig ei lita gledesstund i den uendelege rekka av kvardagar livet baud på, ikkje minst i koronaen.

Men så var det plutseleg slutt. I staden for rykande varm, tømmarhoggarsterk espresso som eksploderte mjukt i munnen, sildra det berre ut noko lunkent sutlevatn. Og i staden for brennheit damp som kunne stima den kaldaste mjølk om til fløyelsmjukt skum, var alt som kom ut av den blanke tuten ein og anna nølande vassdrope. Som ein inkontinent mann. Som ei kran med sprokken pakning.

– Me får håpa kaffimaskinen ikkje er symptomatisk for ekteskapet, sa han.

Å prøva å forklara vitsar hadde aldri fungert.

Nå stod han her. Det blanke vidunderet var fullstendig demontert. Rundt han låg skruar og slangar og brukte delar. Framfor han stod kaffimaskinen, avkledd og med innmaten eksponert. Han kunne ikkje fatta og begripa kor alle skruane og pakningane høyrde heime.

Kaffimannen hadde sagt til kona at maskinen alltid kunne reparerast – om ein berre var litt fingernem.

– Fingernem? sa han, håpte ho ikkje høyrde redsla i stemma hans.

– Ja, sa ho - og begynte overraskande nok å le.

Så nå stod han her. Skulle prøva å reparera den havarerte kaffimaskinen. Og prisa seg lukkeleg for at det ikkje var ekteskapet.

Publisert:

Drøset Z

  1. Han klinte svart skokrem ut over teppet, trappa, kluten og handa

  2. Det var viktig å få ein god start på dagen

  3. Heller dårlig engelsk enn godt norsk

  4. Engelsk var heilt klart det beste arbeids­språket i Norge

  5. Dei fekk kaffimaskinen til bryllaupet. 16 år seinare var det slutt på dampen

  6. Så det var altså slik lukke såg ut. Dag og natt i balanse. Eit liv der alle dagar var like

  1. Drøset Z
  2. Drøset