Men Jon Fosse er den same

Men sjølv er Jon Fosse den same, og ein fullkomen forfattar, i dette midtarste bindet av sjuromanarsverket sitt.

Det skal godt gjerast å fullrosa Jon Fosses «Eg er ein annan», skriv Aftenbladets meldar.
  • Jan Askelund
    Jan Askelund
    Forfatter og litteraturkritiker
Publisert: Publisert:
Grade: 6 out of 6
iconDenne artikkelen er over ett år gammel

Jon Fosse: Eg er ein annan. Septologien III-V. Romanar. 406 sider. Samlaget.

Det skal godt gjerast å fullrosa «Eg er ein annan», dette midtarste bindet i ein romanserie på sju. Fjorårets heitte «Det andre namnet», og speler mellom anna på at eg-forteljaren Asle har ein namnebror til forveksling lik han sjølv i alder og yrke, med eit liv som i det meste går parallelt hans eige, men som likevel gjennom dei vala dei gjer, har delt seg i to fram mot alderdommen og det livsviktige, livstrugande, punktet der dette andre bindet tar fatt.

Begge Asle-ane er målarar. Der den eg-forteljande Asle har klart seg på sitt inneslutta vis, er namnebroren i ferd med å gå i hundane. Dei bur begge aleine, den eine i byen med sine bilde og flasker, eg-forteljaren edru aleine på bygda med sin gud og sin kunst. Han arbeider jamt og trutt i «ordlaus bøn i måling», til ein gud som ikkje finst, bare «er» – fordi han trur på han. Nå er han i ferd med å bli gammal, har nett vore i byen Bjørgvin for å levera årets produksjon til si faste juleutstilling på galleriet – og vitja namnebroren på sjukehuset.

Dei tre samanhengande romanane «Eg er ein annan» er sett saman av, følgjer den eg-forteljande Asle gjennom tre fasar i livet og blir til eit mangefasettert kunstnarportrett og sjølvbilde – også av forfattaren sjølv, tenkjer eg meg. Den første delen handlar om barndoms- og ungdomstid, med smak for røyk og drikke, som mislukka band-gitarist, men med talent for måling.

I andre delen slepp han laus frå heimen, til hybelliv og mislukka gymnastilvære, men til opptak på kunstakademiet i kraft av talent og eit sjeldsynt pågangsdriv. På nåtidsplanet i den tredje er han snart pensjonist, ferdig med å måla, trur han, aleine med si livslange sorg over kona Ales død, med eit fåtal personar att, og som han har vanskar med å omgåast, og der ei kvinne som til nå har vore i dei motvillige utkantane for medvitet hans, står klar til å syna seg for lesaren i neste bindet.

Heile det uharmoniske livet til Asle er skrive fram i vidunderlig kunstnarleg symmetri, der t.d. dei tre delane begynner og sluttar med dei same orda og bønene, i repetisjonar og maningar, i minne og glidande tidsovergangar, der forteljarsynstaden kan skifta frå «eg» til «han» til «Asle» på ei linje og to, i ein stakkato, men flytande tekstmasse der lesaren får gjera det meste teiknsetjingsarbeidet sjølv, full av glede av å vera midt i eit fullkome kunstverk.

Publisert:
  1. Bokanmeldelse
  2. Anmeldelse
  3. Litteratur
  4. Jon Fosse
  5. Bøker

Mest lest akkurat nå

  1. Tre har falt over hjullaster

  2. -Savner å få øyekontakt med kollegene mine

  3. – Hvis man kan holde seg innendørs frem til søndag formiddag er det best

  4. Gran Canarias nest største by går under turistradaren

  5. FHI tror tiltak kan gi mer fravær enn koronasykdom

  6. Jevnt løp om hotellprosjekt ved Kjelvene