Jan Inge Haga

Cathrine Hærem hadde ikkje tid til å gråta i meir enn 20 minutter i mars i fjor. Så skulle ho gå i gang teppe­veve­riet igjen

Ledaal Teppeveveri hadde nettopp levert frå seg ein stor løpar til Nasjonalmuseet og hadde fleire kyrkjer som var i gong med å bestilla løparar. Så kom koronaen, og ingen skulle ha nokon ting.

Publisert: Publisert:

Dei tilsette blei permitterte, og i lokala til veveriet i Rosenkrantz gate på Våland var det heilt stille, ingen lyd av spolemaskinar eller vevar som small.
Lyden av gråt varte i 20 minutt. Meir hadde ikkje Cathrine Hærem tid til då ho såg Ledaal Teppeveveri sine inntekter forsvinna i mars i fjor. Få har tent pengar på å grina, no trong ho kreftene til å klekka ut nye måtar å tena pengar på.

Les hele saken med abonnement